Αμέσως μετά τις βουλευτικές εκλογές του Ιουλίου, η κυβέρνηση της Ν.Δ., παίρνοντας τη σκυτάλη από τον ΣΥΡΙΖΑ, με «βήμα ταχύ» ξεδίπλωσε την αντιλαϊκή της πολιτική. Με τις νομοθετικές πρωτοβουλίες για την ψηφιακή διακυβέρνηση, το επιτελικό κράτος, την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, τον «αναπτυξιακό νόμο», το φορολογικό νομοσχέδιο κ.α. Η ίδια η πείρα αποδεικνύει πως είτε με την «δίκαιη ανάπτυξη » είτε «με την ανάπτυξη για όλους.» ο παρονομαστής για τους εργαζόμενους παραμένει ίδιος: μνημόνια διαρκείας, ματωμένα πλεονάσματα μέχρι το 2060, φορολεηλασία, αδιοριστία, τσακισμένα δικαιώματα.
